1 lutego (lub 14 lutego – wg kalendarza juliańskiego) w Bułgarii obchodzi się Trifon Zarezan. To dzień patrona winnic i winiarzy. Święto wywodzi się jeszcze od kultu Dionizosa – starożytnego boga wina. W tym dniu inicjuje się podcinanie winorośli, które jest bardzo ważne dla jakości zbiorów winogron na jesieni.

Jedna z legend głosi, że w starożytności jednemu z chłopów osioł poszedł „w szkodę” i powyjadał wszystkie młode pędy u winorośli. Winnica wyglądała żałośnie - cała poobgryzana. Zwierzę zostało dotkliwie ukarane, ale jesienią tego samego roku okazało się, że zbiory były dwa razy większe, niż te u sąsiada. W ten oto sposób  zapoczątkowano coroczne obcinanie młodych pędów u winorośli.

W górach Sakar w tym dniu winiarze udają się wraz z popem do winnicy aby poświęcić winorośle, przyciąć młode pędy i pożyczyć  sobie, by następne lato było ładne i suche i można było wyprodukować tak samo dobre wino jak w poprzednim roku. Zwykle jest pomiędzy nimi grajek. Gra, najczęściej na kobzie lub fujarce.

Właściciel winnicy leje zeszłoroczne wino pod winorośl  z naczynia zwanego „Bakar” (ocynowane, miedziane wiaderko), a następnie podaje je uczestnikom procesji  ze słowami:
– „Wino, wino, kto cie będzie pił?”,
na co wszyscy odpowiadają chórem:
– „My cię będziemy pili!”
– „Winogrona, winogrona, kto was będzie zjadał?”,
chór odpowiada:
– „My was będziemy jedli!”

A on podlewa kolejny krzaczek winorośli…

Ten kto wypija ostatni łyk wina zostaje królem ceremonii i stawia wino wszystkim uczestnikom obrządku. Zwykle wypada na właściciela największej winnicy, dlatego że święty Tryfon dzieli wino.

Z odciętych gałązek winorośli mężczyźni splatają wieńce i wkładają je na swoje czapki. Życzą sobie dobrego urodzaju i aby szkodniki i choroby omijały winnice. Przyozdabiany jest również osiołek, który również towarzyszy w procesji. Po obrzędzie posilają się przyniesionym z domu jedzeniem, piją wino, śpiewają i tańczą „horo". Tak rozweseleni i rozgrzani winem wracają do domu.

Potrawami , które tradycyjnie przygotowuje się na ten dzień są między innymi: chleb – obrzędowy „Simid” oraz kura zapiekana w kiszonej kapuście z kaszą bułgur.
Oto sposób, w jaki przygotowuje się te potrawy:

Chleb na zakwasie z ciecierzycy – „Simid”:

2-3 łyżki cieciorki, 1 kg mąki, 2 łyżki oliwy, sól, cukier
Zakwas z cieciorki (suchej):
2-3 łyżki cieciorki tłuczemy w moździerzu lub w młynku do kawy, przelewamy ją wrzątkiem, a następnie wkładamy do ½ litrowego słoika i zalewamy ponownie gorącą wodą, dodając szczyptę soli. Pozostawiamy w ciepłym miejscu (ok. 37C) i czekamy dopóki piana przestanie się wydzielać (ok. 8-12 godzin), osad opadnie na dno, a płyn się wyklaruje.
Tak otrzymany zakwas mieszamy z 1 szklanką mąki i łyżką cukru i odstawiamy na godzinę, by wyrósł  i opadł – wtedy otrzymujemy klasyczny zaczyn.
Następnie 1 kg mąki, 2 łyżeczki soli oraz 2 łyżki oliwy mieszamy z zaczynem i dodajemy letnią wodę do momentu, aż ciasto przestanie kleić się do rąk.
Formujemy małe chlebki w kształcie większej bułki i pieczemy w nagrzanym na 200 C piekarniku od 25 do 30 min.

Gotowana kura nadziewana kapustą kiszoną z pęczakiem (bułgur)

1 kura, 1½ szkl. pęczaku, 100 ml. oliwy, 1kg kiszonej kapusty, 10 ziarnek pieprzu, 1 łyżka cząbru, 1 łyżka mielonej słodkiej papryki
 
Bułgur (pęczak) zalewa się wrzątkiem, dodaje się połowę ilości kapusty i dusi się na słabym ogniu. Przyprawia się do smaku cząbrem, pieprzem i czerwoną papryką.
Takim nadzieniem wypełnia się kurę i zaszywa nitką. Na dno garnka wkładamy resztę kapusty i zalewamy gorącą wodą do 2/3 wysokości kury (można zalać też sokiem z kapusty zmieszanym z wodą 1:1).
Przykrywamy folią do pieczenia i na wierzch przykrywką. Gotuje się na słabym ogniu, aż kura zmięknie. Potrawę zwykle zjada się z sałatką z pieczonej papryki.

autor: Pavel Kostadinov

Komentarze

Szukaj

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."