Wybieram sie od 15 wrzesnia do okolo 5 pazdziernika. najpierw przechodzimy Riłe a pozniej Pirin. mam tylko nadzieje ze nam tylkow nie wymrozi za mocno, bo czesc noclegow bedzie pod namiotem. wiesz taka studencka wyprawa po najnizszych kosztach, no ale jak bedzie mus to sie zakwaterujemy w schroniskach. plan narazie mamy tylko ramowy, musimy zobaczyc jak nam bedzie szlo chodzenie i ile bedziemy wstanie przejsc jednego dnia. startujemy z Kostenca.

11 VIII 2006, piątek.
Stres pourazowy zadomowił się w naszych głowach. Wczorajsze doświadczenie z pogodą i niepewność co do dalszych prognoz spowodowały znaczną zmianę planów.
Lądujemy w Bansku.

Mapa Pirinu, którą ja miałem ma się do rzeczywistości tak, że i w górach i na mapie są szlaki. Pokrywają się średnio, natomiast nie zawiodłem się na oznaczeniach w górach ( przynajmniej na trasie Bansko - Demianica - Bansko ) Jeśli chodzi o drogi i ścieżki nie będące szlakiem, mapa i góry to dwie różne rzeczy.

12 VIII 2006, sobota
Z Banska rano przez Sandanski – witamy się z naszym znajomym właścicielem obiektu – do Melnika.
Melnik. Nie płynąca o tej porze roku rzeka dzieli miasto na pół. Na obu brzegach ze skał i lessowych wzgórz wyrastają domki – twierdze. Murowane wysokie fundamenty i piwnice z nasadzonym lżejszym drewnianym piętrem. Zwieńczone spadzistym dachem. Ciepłe ciemno-żółte słońce. Zatrzymujemy się w „Rimski Most” – pensjonat i mechana, 25 leva za pokój dla 2 osób. W środku panuje wspaniały intensywny chłód. Wybieramy się na miasto zjeść. Gospodyni zaciąga nas do swojej mechany. Tu za 14 leva zjadamy pyszne kiufte i kebabcze z frytkami i pomidorami i popijamy domowym delikatnym winem gospodarzy. Na zewnątrz morderczy upał, który postanawiamy przeczekać zamawiając jeszcze piwo i grając w scrabble. Gdy już słońce wystarczająco zaszło, wychodzimy. Niemalże przed każdym domem gospodarze wystawiają wina i konfitury własnego wyrobu. Szukamy dobrego wina więc degustujemy w różnych miejscach. Niektóre są zbyt świeże i delikatne.

14.VIII.2006, poniedziałek.
Rano wyruszamy autobusem do Sofii. Przyjeżdżamy i nocujemy w hotelu Chance. Do wieczora zwiedzamy. Jest straszny upał.

15.VIII.2006, wtorek.
Rano autobusem firmy Group jedziemy do Warszawy bez żadnych przygód.

szkoda  fajnie się czytało , ma dar  dziewczyna...
a i na pewno są tacy co z tych notatek będą mieli pożytek i skorzystaja z nich , a o to tu chodziło...

Ostatnio edytowany przez Agulena (10-09-2007 14:06:25)

Nie ma na co czekać...tylko Zdzicho mobilizuj pamięć i pisz ,pisz...jeszcze raz pisz  , na pewno to będą cenne informacje i się przydadzą , nie ma co sie zastanawiać...
a zobaczysz wielu będzie   zadowolonych i Ci wdzięcznych za info....

wiem ,że nie o moją opinie Ci chodziło , ale... może się przyda...

Ostatnio edytowany przez Agulena (10-09-2007 14:30:15)

zdzicho napisał/a:

14.VIII.2006, poniedziałek.
Rano wyruszamy autobusem do Sofii. Przyjeżdżamy i nocujemy w hotelu Chance. Do wieczora zwiedzamy. Jest straszny upał.

15.VIII.2006, wtorek.
Rano autobusem firmy Group jedziemy do Warszawy bez żadnych przygód.

Jeśli podróż do Warszawy była nudna bo za mało pagórków to może choć troszkę  o  Sofii bo przeciez to też góry .

Bardzo proszę o jeszcze kilka kartek z tak interesującego notatnika.

Eeetam, jest mi przykro i tyle.

Zdzicho !!!! Prosze pisz bo fajnie mi sie czyta i napewno nie tylko mnie.

Zdzicho ! widzisz  (a nie mówiłam/pisałam... )

16.07.2005, sobota.
Wyjazd autokarem firmy Group o 8.30 z Dworca Zachodniego w Warszawie – autokar japoński 20-letni.
W Częstochowie dosiadają dwie dziewczyny w górskich butach i postanawiam zagadać do nich przy okazji.
W Krakowie dosiada wraz z  młodszą siostrą i przeogromną walizą nasza Forumowiczka Kajsijka -  wówczas studentka a dziś już pani magister filologii bułgarskiej. Nie jest to dla mnie zaskoczeniem, zgadaliśmy się wszak wcześniej na Forum. Zgłaszam się do niej zaraz po odjeździe z Krakowa, okazuje się, że ma miejsce koło dziewczyn z Częstochowy.
Podróż mija szybko. Wieczorem przekraczamy granicę Chyżne -  Trstena.

17.07. 2005, niedziela.
Noc była ciężka ze względu na ciągłe kontrole graniczne.
Obudziłem się ostatecznie na postoju w Serbii. Zagaduję do tej wyższej i ładniejszej. Okazuje się, że rzeczywiście jadą w góry Riła i Pirin a ich pierwszym celem jest Musała. To się pokrywa z naszymi planami. Udaje mi się przekonać dziewczyny, a zwłaszcza tę mniejszą, która jest kierowniczką wyprawy, aby nie jechały autobusem do Samokowa, tylko pociągiem do Kostenca.. Obie mają na imię Agnieszka, Kajsijka zresztą też.
Do Sofii przyjeżdżamy około 16-tej. Agnieszki mają zamiar wymienić dolary na lewa i Kajsijka szybko obiega wszystkie okoliczne budki, ale kantoru nie ma. Decyduję pożyczyć im na bilety, bo przezornie wzięliśmy 80 lewa gotówką. Żegnamy się z Kajsijką i jej siostrą jadącymi nad morze i pędzimy na dworzec kolejowy. To jest curiosum, teraz może już nie, ale od tamtej pory nie byliśmy na tym dworcu. Bilety w kierunku północnym sprzedają na pierwszym piętrze, a w południowym w podziemiach. Lecimy do podziemi. Decyduję się na pociąg  do Kostenca o 16.55,  cena biletu 3 lewa. Jest 16.30. Wiem to teraz, bo zachowałem te bilety.  Peron bodajże 11 G, biegniemy go szukać, znajdujemy gdzieś daleko na peryferiach dworca i na dwóch torach stoją po 2 pociągi i  każdy jedzie   w przeciwną stronę i jest mała przerwa między nimi i nie ma żadnych tabliczek na wagonach. Ten horror jeszcze teraz mi się czasami śni. Dopytujemy o właściwy pociąg i wsiadamy w ostatniej chwili. Po wagonie przechadzają się ciągle Cyganie i usiłują nam coś sprzedać – owoce, inną żywność, patelnie, garnki i inne rzeczy. Wysiadają na stacji Ichtiman – to takie miasteczko cygańskie zdaje mi się, że trochę zalane przez powódź w 2006 roku.
Po około 2 godzinach jazdy dojeżdżamy do Kostenca. Jest budka z piwem, rynek, bankomat.
Wypijam pierwsze piwo w Bułgarii – Szumensko, jest niestety nie bardzo zimne. Wypłacam lewa z bankomatu, dowiaduję się o której rano jest autobus do Borowca i postanawiam załatwić nocleg. Pytam w kiosku, pytam taksówkarzy. Jeden z nich mówi, że może nas zawieźć za 6 lewa do Kostenec Wieś odległego o kilka kilometrów, znaleźć tam  nocleg, i rano po nas przyjechać. Decydujemy się. Nocleg jest  w hotelu Romantika przyzwoity po 10 lewa od osoby. Wiem to teraz, bo zachowałem rachunki. Agnieszkom cały czas pożyczam – oddadzą mi w Borowcu po wizycie w kantorze. Kolację jemy z zapasów z Polski, my z córą mamy jeszcze kanapki na drogę, Agnieszki mają pasztet.