Poetyckie skłonności Wazowa wspomagane były przez jego matkę i tępione przez ojca, zdecydowanego wykształcić z syna porządnego kupca. W celu doskonalenia zdolności handlowych, Wazow został wysłany przez swojego ojca do wujka w Rumunii. Wazow uczył się języka rumuńskiego oraz zaczął pisać do gazet bułgarskich emigrantów w Rumunii. W tym okresie spotkał się z Christo Botew, co silnie wpłynęło na jego światopogląd, budząc uczucia patriotyczne. Po powrocie do Bułgarii w latach 1872 - 1873 Wazow został nauczycielem w Swilengrad. Potem pracował jako tłumacz przy budowie linii kolejowej Sofia - Kjustendił, szlifując uczone wcześniej w Płowdiw języki niemiecki i francuski. W 1875 roku wrócił do Sopot i stał się członkiem miejscowego Komitetu Powstańczego. Po stłumieniu nieudanego powstania Kwietniowego w 1976 roku wyemigrował do Rosji w obawie przez represjami władz tureckich. W tym okresie powstały dwa zbiory wierszy "Prjaporec i gusła" oraz "Tygite na Byłgaria". Po wyzwoleniu Bułgarii Wazow stał się przewodniczącym sądu w Berkowicy, gdzie napisał powieść "Gramada".

W 1880 roku przeprowadził się do Płowdiw, który jest w tym okresie stolicą Wschodniej Rumelii (autonomicznego księstwa pod władzą Turcji). Czynnie uczestniczył w życiu kulturalnym i politycznym miasta będąc deputowanym w samorządzie, redaktorem, publicystą, krytykiem oraz pisarzem. Wraz ze swoim kolegą Konstantin Weliczką przez pięć lat prowadził gazetę "Narodnij Głas". Właśnie w Płowdiw została napisana powieść "Nemili - nedragi" oraz opowiadanie "Ide li".

W 1886 roku Wazow wyjechał do Odessy gdzie napisał swoją słynną powieść "Pod Igoto", a w 1889 roku wrócił do Bułgarii i zamieszkał w Sofii. W latach 1897 - 1899 był ministrem edukacji w rządzie Stoiłowa.

Wazow już za życia był uznawany za jednego z najlepszych bułgarskich pisarzy. Jego dzieła przetłumaczono na ponad 50 języków. Umarł 22 Września 1921 roku.

Tekst przetłumaczony ze strony http://slovoto.orbitel.bg