W 1901 roku Pejo Jaworow wydał swój pierwszy zbiór wierszy "Stichotworenia", a w 1907 roku wydany został jego drugi zbiór wierszy "Bezsynici". Jaworow osiedlił się w Sofii i rozpoczął pracę w bibliotece, a później jako dramatopisarz w Teatrze Narodowym. Jego dziełem są spektakle "W polite na Witosza" (1910) oraz "Kogato grym udari, kak echoto zagłychwa" (1912). Jaworow wielokrotnie bywał poza granicami Bułgarii w celu doskonalenia zawodowego, m.in. w Genewie, Wiedniu i Paryżu. Jaworow interesował się współczesną poezją francuską.

Pejo Jaworow miał trudne i dramatyczne życie osobiste.W trakcie jednej ze swoich podróży w 1910 roku umarła jego narzeczona Mina Todorowa. Jaworow zakochał się ponownie i ożenił w 1912 roku z Lorą Karawełową. 29 Listopada 1913 roku Lora popełniła samobójstwo. Jaworow też próbował targnąć się na swoje życie, ale pocisk skierowany w głowę jedynie pozbawił go wzroku. Jaworow został oskarżony o zabójstwo żony. Po trudnym procesie sądowym i odrzuceniu przez społeczeństwo, 29 Października 1914 roku zażył dużą dawkę trucizny oraz oddał kolejny strzał we własne ciało.

Tekst przetłumaczony ze strony http://slovoto.orbitel.bg